به نام خدا

عمویی مهربونم و آجیهای عزیزم سلام.امیدوارم که حالتون خوب باشه.

نمیدونم از کجا شروع کنم به نوشتن.اصولا" بعضی از خاطرات گفتنشون راحتتر از نوشتنشون هست.این یکی از همون خاطرات هست.دو خاطره در یک روز.

چقدر خوشحالم از شادیت عزیزدلم زینبم.قربونت برم.من شرح کامل اتفاقات خوش چهارشنبه بیست اردیبهشت را نوشتم ولی زینب عزیزم هم در وبلاگش مختر نوشت. خدایا شکرت که زینبم تونست عمویی را ببینه.خدایا ممنونم که زینب نازنینه منو خوشحال کردی. http://amujun53.blogfa.com/post-328.aspx

دیروز 20 اردیبهشت بود.چهارشنبه.من و زینب جونیم(زیزی  جون) قرار گذاشته بودیم روز چهارشنبه برای خردید کتاب آقای امیرعلی نبویان (قصه های امیرعلی)بریم نمایشگاه کتاب.هر دوتامون خوشحال از اینکه شاید امیرعلی در غرفه هم باشه.هر دوتامون یکی از طرفداران قصه های امیر علی در رادیو هفت هستیم.خلاصه شب قبلش زینب جون با من تماس گرفت که سارا کتاب ترانه های پورنگ که پارسال از نمایشگاه خریدیم را هم بردادر شاید یک روایت هست که عمو شاید در غرفه باشن.......اینو که گفت کلی خوشحال شدم.بیشتر برای زینبم که میخواست برای اولین بار عمویی را ببینه(من در طول سالهای زندگیم عمویی را چند بار دیده بودم منتها نرفته بودم جلو معرفی خب تنهایی روم نمیشد.یک بار هم سال 78 =هفتاد و هشت در نمایشگاه کتاب غرفه رادیو همراه دوستانم که بودم عمو را دیدم.اون زمان به شدت این سالها هنوز عمو پورنگ نبودند اون روز من خیلی تابلو بازی در آوردم و تابلو شدم واقعا.5 بار قشنگ 5 بار برای دیدنشون دور استخر نمایشگاه میچرخیدیم و باز میرسیدیم به جایی که عمو زیر آفتاب ایستاده بودن طفلی دوستام)الان یادم میفته خجالت میکشم.چه رویی داشتما. کاش ذره ای از اون رو را الان داشتم. منو زینب جونی همراه یکی دیگه از دوستانم که گفت اسمش را در وبلاگمون ننویسیم حتی اسم کوچیکشو!!!برای ساعت یک مترو مصلی قرار گذاشتیم.من همراه خاله ناهیدم بودم و من مترو مصلی پیاداه شدمو از هم جدا شدیم.زینب جون و دوستم را همون دم در مترو دیدمو راه افتادیم.اولین غرفه آبرنگ بود ولی خبری از عمویی نبود.گفتیم بعدا میایم سر میزنیم.قرار شد بریم سمته شبستان و غرفه امیرعلی.از اون صحرای عرفات به قول زینب جون رد شدیم و کلی پله را رفتیم پایین و وارد شبستان شدیم و من غرفه سروش را دیدم ولی اول باید میرفتیم غرفه امیرعلی اینا که به 50 درصد به خاطرش اومده بودیم وقتی پیدا کردیم دیدیم به به خودشون هم در غرفه هستن صبر کردیم تا نوبتمون بشه منو زینب از دیدنش خیلی خوشحال شدیم.سلام و احوال پرسی کردیم و 3 تا کتاب داد به ما و اسمهامونو پرسید و امضا کرد ....بعد از چند غرفه کناریش من به سفارش مامانم کلیات اشعار فارسی (2 جلدی) و کلیات اشعار ترکی همراه حیدر بابا-ی استاد شهریار را خریدم.وسط این راهرو که بودیم به دوستم و زینب جون گفتم بچه ها یه چیزی بگم؟کتاب من که امیرعلی امضا کردچند صفحه اش خرابه.زینب دید و گفت اشکالی نداره میبریم بهش نشون میدیم و عوض میکنه من گفتم زشته. نریم.کار خوبی نیست ولی دوستمو زینب کلا" حرف من براشون عجیب بود و رفتیم پیش امیرعلی و منم مثل کوچولوها و با حالت خجالت سرم پایین انداخته بودم و زینب کتابمو داد و جریانو گفت و منم گفتم ببخشید شرمنده کتاب برای من هست و طفلی عذر خواهی کرد و کتاب سالم داد و همونی که برام نوشته بود را نوشت. بعد رفتیم انتشارات سروش من فیلمهایی که میخواستم خریدم و  زینب جون و دوستم هم فیلمهایی که میخواستن خریدن.بعد از کمی استراحت قرار شد بریم غرفه آبرنگ.خیلی هیجان داشتیم.وقتی رسیدیم جلوی غرفه به شدت شلوغ بود. زینب گفت صبر کنید برم ببینم عمو اومدن؟وقتی زینب اومد  دیدم عینکشو برداشت و گریه کرد.من دلم ریخت گفتم چی شد عزیزدلم؟یه دفعه گفتم عمو را دیدی گریه کردی؟بغلش کردم و قربون صدقه اش رفتم.الهـــــی.زینب عزیزم از هیجان دیدن عمویی گریه اش گرفته بود.وقتی آروم شد خودمونو در اون شلوغی رسوندیم جلوی غرفه.عمویی را دیدیم.من کلی عکس گرفتم.ولی در اون حال خوبی که داشتیم چیزایی بودن خیلی عذر میخوام از همتون باعث میشدن آدم حالت تهوع بهش دست بده.6-7 نفر پسر بچه که چه عرض کنم.سن و سالشون19-20 ساله میخورد پشت سر ماها بودن و حرفهای چندش آور میزند."عمو پورنگ{سانسور شد}".و چند بار تکرار میکردن و با خودشون میخندیدن"اگر مثل آدم حرف میزدن من حرص نمیخوردم.از لحن صداشون معلوم بود با حالت مسخره دارن میگن.منو زینب کتابهامونو دادیم برای امضا.منتها اسمها جا به جا شد.در کتاب من عمویی نوشتن زینب.و در کتاب زینب نوشتن سارا کوچولو(هنوز ما را ندیده بودن)من در کتابم نوشته بودم نمایشگاه کتاب 1390.همین باعث شد زینب بانو کتابها را راضی نشه عوض کنه.ولی عکس گرفتیم از اسمهامون. بعد عمویی اومدن جلوی غرفه که ماها بودیم. سلام کردیم و زینب گفت عمو با از بچه های نت هستیم و خودشو معرفی کرد و منم خودمو معرفی کردم وقتی اسمم را گفتم عمویی گفتن "آااااااا"(یعنی شناختن منو)وقتی بعدش گفتم من از نظر سنی آجی بزرگ بچه های نت هستم همون که در وبلاگ بوستان دوستان پورنگ برنامه های شما را برای دانلود میزاشتمو الان هم در وبلاگ خودم.عمو کامل منو دیگه شناختن و گفتن بله بله میدونم شناختم.کلی خوشحال شدم.بعد دفترم را دادم امضا کردن زینب هم کارتی که عکس عمو بود را داد.وقتی عمو در حال امضا کردن کارت برای زینب بودن زیزی قصه ما به عمو گفت شما اصلا" اسم زینب صائمی را شنیدین(یا دیدین من الان دقیق یادم نیست چی گفت) عمو یک دفعه با تعجب خاصی به زینب نگاه کردن.بعدش یادم نیست چی گفتن چون من خنده ام گرفته بود...عمو گفتن خانم قمشه ای برای شما در دفترتون نوشتم.....و بعد دوباره عکس گرفتم.و خوشحال و خندون ما سه نفر خداحافظی کردیم.من خیلی برای زینب خوشحال بودم.زینب گفت اگر تو هم مثل من بودی و عمو را برای اولین بار میدیدی شاید حالت مثل من بود.من دوباره بغلش کردم.کلی بعدش حرف زدیم در مورد امیرعلی.....خیلی خوش گذشت. به قول زینب روز بیست اردیبهشت یه خاطره بیست.فکر کنم حدودای ساعت 6اینا بود که تصمیم گرفتیم بریم سمته مترو..... واینکه نمیدونم چجوری بگم تا دیشب10 تا عکس از عمویی داشتم ولی امروز یک دونه هم ندارم.قرار بود به زینب هم بدم تا در وبلاگش بزاره. ولی یک دونه هم ندارم.ویندوز کامپیوتر پرید.عکسها روی دسکتاپ بود.مموری دوربینم را هم پاک کردم دیشب حتی یه کپی رو لپتاپم هم نزاشته بودم.انقدر گریه کردم که حد نداشت.به زینب هم گفتم ولی فکر کنم خیلی از من عصبانی شد.اصلا" حوصله ندااااااااااارم الااااااااااااااااان.سر فرصت که حالم بهتر شد مموری دوربینم را ریکاوری میکنم شاااااااااااااااید از اون 10 تا عکس یکی دو تاش پیدا بشه.چقدر برای دیدن امیر علی و عمویی و خوشحالی زینب عزیزم خوشحال بودم.ولی خاطره دیروز مثل یه فیلم جلوی چشمهامون باقی می مونه تا ابد.مگه نه؟

××××××××××××

خدا خیلی دوستم داره که نذاشت لذت خاطره دیدن امیر علی عزیز و عمو پورنگ مهربونمون تبدیل بشه همش به ناراحتی و قهر و کدورت....از قدیم گفتن عقل نباشه جان در عذابه. من این مدلی اصلاح میکنم که "حواس که نباشه.جان در عذابه" شــــــکر. همه عکسهام را دیدم.مموری خالی را در دوربین گذاشتم و دیدم وااااای عکسها پس کوشن......خلاصه سریع به زینب عزیزم زنگیدم و گل زیبای لبخند شکفته شد......کمی فرصت....تا اواسط این هفته یکی دو عکس را میزارم وبلاگم.ولی عجب حال و اعصاب داغونی داشتم دیروز هم برای خودم و بیشتر برای زینب عزیزم.....

 مطلب قبلی در ادامه مطالب